blog Braakbal

blog Braakbal

Binnen

natuurPosted by Jasmien Aernout 14 Nov, 2018 10:54


Het regent in de straat waar ik wandel. Rechts ligt het bos, links woont een koppel psychologen. In de bomen verderop hangt een kapotte eenhoorn. Roze en wit gekreukeld plastic zit verdraaid tussen de nijdige takken. Weg met ballonnen, denk ik. En met eenhoorns. Honden blaffen. Ik sla af bij een fontein en een afdak. Hier vieren de dorpelingen feest, als er iets te vieren valt. De weg wordt langzaam modder. Ik stap richting het bos. De lucht is mild en zoet als gestoofde prei. Er zijn geen bordjes te zien die me wijzen op het jachtseizoen. Chrysanten en een steen herdenken slecht neergekomen parachutisten. Ik kan hun namen niet goed lezen.

De deur staat open. Binnen zet een oude vrouw een kom dampende soep voor mijn neus. Ze draagt verschillende stukken stof als kleding over elkaar. Haar handen zijn rauw, haar haren grijs, haar ogen blauw.
‘De herfst is een sprookje’, zegt ze en ze giet dunne koffie in haar tas.
In het bos klinkt een schot. We kijken op.
De zon schijnt door een vuil raampje op de houten tafel waar we samen aan zitten.
Het is het licht. Ze zegt het niet.
Maar ik begrijp het. Hoe de schemering ons naar binnen dwingt en de nacht zijn eigen verhaal verzint.



De bloemkool is oké

natuurPosted by Jasmien Aernout 24 Oct, 2018 08:53


Aan de kassa van de Delhaize kwam ik tot de conclusie dat ik mijn groenten en fruit niet had gewogen. ‘De bloemkool is oké’, zei het meisje en ze legde haar hand op de witte bol. Ze wachtte geduldig tot ik aan de reserveweegschaal de stickers op het juiste product had gekleefd. Natuurlijk koos ik tomaten in plaats van paprika. Ik plakte de foute sticker aan de rand van het tafeltje, bij de rest. Met mijn handen vol keerde ik terug naar het meisje, de courgette knelde ik onder mijn arm. Mijn betaalkaart werd niet goed gelezen.

Thuis zag ik dat alle appels en peren een merkstickertje hadden. Ik heb nog appels geplukt dus ik weet dat ze zo niet aan de bomen groeien. Ik heb ook nog peren uitgedund. Dat was nadat ik niet meer naar school wou. En voor ik in een textielatelier etiketten aan jeansbroeken schoot. Alles moet gelabeld worden of we vinden onze weg niet meer terug.

Gisteren bladerde ik door een positief magazine. Iemand nam het op voor het verdwalen. Ik heb het stuk niet gelezen. Als ik wil verdwalen doe ik dat liever uit mezelf. ’s Middags in het bos opende ik Google Maps om te weten welke kant ik uit moest want ik wilde geen twee keer dezelfde weg afleggen. Ik dacht dat ik maar beter kon verdwalen. Dan had ik een goed verhaal.



Drietand

mensenPosted by Jasmien Aernout 18 Oct, 2018 14:49


Ik zit in een groep van mensen die op zoek zijn naar wat ze willen. 
De eerste dag vroegen we aan elkaar of we in het juiste lokaal zaten. Dat hadden we alvast goed. Daarna vonden we ook de koffiemachines en balpennen.

Er is iemand die goed kan organiseren. En ook iemand die graag met zijn handen werkt. Er is iemand die zoekt hoe ze zichzelf beetje bij beetje kan heropbouwen. Iemand wil niets meer moeten willen. Er is niemand die niet op zoek is.

In elke groep zit een leugenaar. 
Nu ben ik het. Ik kom bij de groep slechts een schop onder mijn kont halen dus ik weet wat ik wil. De groep is een excuus. Want ik talm en treuzel, denk liever na, peuzel aan mogelijkheden terwijl de dag van morgen achter me aanrent. Hij houdt een drietand in de lucht en roept: ‘Schrijf en zing dan toch, mijn kind!’

De dag van morgen heeft de gedaante van mannen, van vrouwen, van iets ouder en iets jonger. Gezichten die knikken, monden die vertellen en grappen, levens die floreren, hobbelen, vallen, vastgrijpen en rechtstaan.
Opnieuw.
Voor de koffie. En de zoektocht.

Morgen gaat de groep weer aan tafel zitten.
Morgen hebben ze een drietand bij.
Morgen trappen ze me buiten.



Granola

dromenPosted by Jasmien Aernout 18 Oct, 2018 14:43


Ik wou granola maken met gedroogde stukjes appel maar niemand kon me vertellen hoe ik dat moest doen. Daarna liep ik met sportschoenen aan een berg op en ik hield ook nog een paar in mijn handen. Die aan mijn voeten waren roze, die in mijn handen blauw en waarschijnlijk voor mannen. Het had geregend, het asfalt wat nat. Er stonden kraampjes langs de weg maar ik stopte niet want ik moest naar boven. Het ging voor geen meter. Ik liep zo traag dat ik kon zien wat er in de kraampjes te koop was. Bergen zijn altijd moeilijk voor me geweest. Zeker als ik ze in mijn dromen moet oplopen. Iedereen heeft een paar van die obstakels die maar betekenis krijgen als ze ’s nachts bergen worden, of smalle kruipgangen of onstabiele bruggen of doolhoven. Het is de week van de betekenisdromen. Mijn vrienden betwijfelen me. Ze lachen me niet uit maar hun lippen krullen en ze zouden liever ergens anders zijn. Ik verdwaal in een ziekenhuis dat een zwembad is geworden en loop zo ver verloren dat ik op straat beland. Ik heb een gsm en een smartphone. De smartphone is leeg en het lukt me niet deftig op de knopjes van het gsm-toestel te drukken. We lijden collectief aan een minderwaardigheidscomplex. Dat krijgt ons vroeg of laat op een of andere manier te pakken.



Uitstap

mensenPosted by Jasmien Aernout 05 Oct, 2018 11:39


Ze hinkt achterop. Het schoolvoorbeeld van tienereenzaamheid.

Eerst werd ze ingedeeld in een groepje. Daar gruwelde ze deze nacht al van. Natuurlijk kwam ze niet bij de cool kids terecht, moest ze aansluiten bij een ander hoopje losers. En zelfs daar vond ze bittere egootjes die net als de echte stoeren wilden stoppen voor snoep en sigaretten. Het tempo lag laag. En ze bleef steeds een paar meter achterop.

Dan moesten ze per twee op pad. De jongen vloekte niet, weigerde niet opstandig. Dat maakte het nog erger. Zijn moedeloze acceptatie. Alsof met haar niet te leven valt maar dat ze ook niet kwijt te spelen of zelfs te verbeteren is.

Ze lopen ver genoeg van elkaar verwijderd. Hij houdt het opdrachtenblad vast en zij mankt. Ze is deze morgen zo op school aangekomen. Duidelijk hinkend met een verbeten trek op haar gezicht. Ze kan er niet zomaar mee stoppen. Ook niet nu ze maar met twee zijn. Ook niet nu ze echt pijn begint te voelen in haar hiel.

Ze draagt zwarte, stoffen schoenen met dunne zolen waaronder je elk steentje voelt. Ze zweet onder haar dikke trui en de banden van haar rugzak duwen in haar oksels. Zo moet het nog een hele dag. Hij kijkt niet naar haar om. De opdrachten doen ze niet. Ze weet dat niemand het hem kwalijk zal nemen.


(Elke dag een kort bericht - dag 15)


Hey

koffiePosted by Jasmien Aernout 04 Oct, 2018 09:47


Waar zullen we ons vandaag eens door laten ontwaken?

Door het licht van de zon.
Stemmen op de gang. Auto’s op straat.
Kinderen.
De wekker, wil je dat gezeur?

Een arm die in de weg zit. Je eigen arm.
De geur van koffie.
Het lied dat je gisteren zong.
Een droom.

Ogen. Wimpers.
De wind.
Facebookblauw.
Of de regen.

Een verloren fietssleuteltje.
De krant. Netflix?
‘Goeiemorgen’.
Geneurie. Doe je zelf.
Muziek.

Een sigaret.
Stof uit de zetels. Niezen.
De kaartjesknipper. Of knipster.
Het stoplicht.

Boterhammen.
Pijnlijke knieën.
‘Hey.’
Een kus.

Een bestelwagen die je uitzicht belemmert.
Te weinig cash op zak.
Rennen. Een regenboog?
Een vraag.

Het antwoord. Of niet.

Of niets.

(Elke dag een kort bericht - dag 14)

Pepermuntje

mensenPosted by Jasmien Aernout 03 Oct, 2018 09:52


Ze loopt dwars over het grasveld van het park. De paadjes laat ze links liggen. Het gras stapt beter, denk ik. Haar zwarte, blinkende schoenen schuifelen over de sprietjes. Het doet me denken aan de kat. Hij wou ook niet over de kiezeltjes lopen maar het gras was dan weer te zacht waardoor hij altijd op boordjes en kantjes liep.

Ik schuif naast haar aan. Ze houdt het tempo erin.
‘Het zijn mooie dagen, we moeten ze pakken.’
Het lijkt erop dat ze op visite gaat.
Tenzij ze naar huis gaat.
Oudere dames hebben altijd van alles te doen.

Ze buigt licht voorover. Haar klomp van een handtas houdt haar in evenwicht. Het ding ziet er zwaar uit maar er zit vast weinig in. Een zakdoek, een bril, pepermuntjes.
‘Het zal steeds warmer worden, met de opwarming van de aarde.’
Ik knik.
Nu moet ze het gras verlaten.
‘Wat dat allemaal nog zal worden.’
Ik wil zeggen: ‘Wij zullen het alleszins niet meer meemaken.’ Maar ik doe het niet.

Ik moet rechtsaf.
Ze wenst me een fijne dag, schuifelt verder over het steengruis.
Ik kon met haar meegelopen zijn. Om te zien hoe ze steeds de kortste weg neemt. Of voor een pepermuntje.

(Elke dag een kort bericht - dag 13)



Elke dag een godverdomme

koffiePosted by Jasmien Aernout 02 Oct, 2018 12:24

‘Godverdomme’. De pastoor schudt aan zijn kleed terwijl hij het kopje voor zich uit houdt. De koffie druppelt van zijn hand op de vloer van de bijkeuken.
‘Josianne, hoe dikwijls heb ik je al gezegd om het mij te laten weten als je hier bent.’

Het vrouwtje zit gehurkt achter de kastdeur. Cillit Bang, Mr Proper, Cif, bleekwater, azijn. Waar zou ik zijn mond vandaag eens mee spoelen?, denkt ze.
‘Ik heb geklopt op je kamerdeur’, zegt ze nog steeds met haar hoofd in de kast. ‘Maar ik dacht dat je nog sliep. Het was tenslotte dat feest gisteren.’
‘Dan heb ik dat niet gehoord.’ Hij gromt.

Josiannes tengere lijfje zit strak gebonden in een verkleurde schort. Haar krullen zijn blond, bijna wit en haar ogen drijven op twee uitgezakte wallen.
‘Dan heb je dat niet gehoord, nee.’ Ze gooit de kastdeur dicht.

‘Josianne, godverdomme.’ Hij zet het kopje op de kast. ‘Heb ik nog een reserve?’
‘Waarom heb je dat kleed nu al aan?’
‘Voor de viering, hé, Josianne. Over tien minuten staat mijn familie hier.’
‘Juist, meneer pastoors familieviering. Omhoog’. Ze wenkt met haar vinger.
De pastoor steekt zijn armen in de lucht. Josianne bukt zich om de rand van het gewaad te pakken en trekt het over zijn hoofd.
‘In je kast.’
‘Merci, Josianne. Godverdomme zeg’, roept hij terwijl hij wegloopt.

Josianne haalt een balpen en een boekje uit haar schort.
'Check', lacht ze en ze werpt een knipoog richting hemel.

(Elke dag een kort bericht - dag 12)

Next »