blog Braakbal

blog Braakbal

Vos en eekhoorn

natuurPosted by Jasmien Aernout 08 May, 2019 11:01


Ik scroll niet meer door parallelle levens. Ik hou wel van Kunstenfestival Watou.

Facebook is een adressengids.

Vroeger kregen we De Flapuit in de bus. Ik zocht direct naar onze naam: een keer bij de juiste straat, een keer alfabetisch. Daarna las ik advertenties van handelaren uit ons dorp die ik niet kende. Dan verdween die onderaan de kast.

Ik ban de monsterapp van mijn telefoon.

Ze zegt dat elk leven een geschenk is, ook al zit het niet altijd in een mooie verpakking. Haar ogen zijn bruin. We besluiten dat we ons lijf eerst helemaal leeg moeten laten lopen voor we ruimte hebben voor nieuwe dingen.

Mijn voorhoofd gloeit en ik stap naar huis met een sleutel in mijn handen.

In de Ardennen zie ik een eekhoorn en een vos. De eekhoorn rent de boom in met een dennenappel in zijn mond. De vos maakt sprongetjes in het weiland naast het centre commercial. Hij ziet dat. Ik drink koffie. Ik heb niet zo’n goede ogen. Er komen soms vlekken op mijn lenzen als ik moe ben.



Binnen

natuurPosted by Jasmien Aernout 14 Nov, 2018 10:54


Het regent in de straat waar ik wandel. Rechts ligt het bos, links woont een koppel psychologen. In de bomen verderop hangt een kapotte eenhoorn. Roze en wit gekreukeld plastic zit verdraaid tussen de nijdige takken. Weg met ballonnen, denk ik. En met eenhoorns. Honden blaffen. Ik sla af bij een fontein en een afdak. Hier vieren de dorpelingen feest, als er iets te vieren valt. De weg wordt langzaam modder. Ik stap richting het bos. De lucht is mild en zoet als gestoofde prei. Er zijn geen bordjes te zien die me wijzen op het jachtseizoen. Chrysanten en een steen herdenken slecht neergekomen parachutisten. Ik kan hun namen niet goed lezen.

De deur staat open. Binnen zet een oude vrouw een kom dampende soep voor mijn neus. Ze draagt verschillende stukken stof als kleding over elkaar. Haar handen zijn rauw, haar haren grijs, haar ogen blauw.
‘De herfst is een sprookje’, zegt ze en ze giet dunne koffie in haar tas.
In het bos klinkt een schot. We kijken op.
De zon schijnt door een vuil raampje op de houten tafel waar we samen aan zitten.
Het is het licht. Ze zegt het niet.
Maar ik begrijp het. Hoe de schemering ons naar binnen dwingt en de nacht zijn eigen verhaal verzint.



De bloemkool is oké

natuurPosted by Jasmien Aernout 24 Oct, 2018 08:53


Aan de kassa van de Delhaize kwam ik tot de conclusie dat ik mijn groenten en fruit niet had gewogen. ‘De bloemkool is oké’, zei het meisje en ze legde haar hand op de witte bol. Ze wachtte geduldig tot ik aan de reserveweegschaal de stickers op het juiste product had gekleefd. Natuurlijk koos ik tomaten in plaats van paprika. Ik plakte de foute sticker aan de rand van het tafeltje, bij de rest. Met mijn handen vol keerde ik terug naar het meisje, de courgette knelde ik onder mijn arm. Mijn betaalkaart werd niet goed gelezen.

Thuis zag ik dat alle appels en peren een merkstickertje hadden. Ik heb nog appels geplukt dus ik weet dat ze zo niet aan de bomen groeien. Ik heb ook nog peren uitgedund. Dat was nadat ik niet meer naar school wou. En voor ik in een textielatelier etiketten aan jeansbroeken schoot. Alles moet gelabeld worden of we vinden onze weg niet meer terug.

Gisteren bladerde ik door een positief magazine. Iemand nam het op voor het verdwalen. Ik heb het stuk niet gelezen. Als ik wil verdwalen doe ik dat liever uit mezelf. ’s Middags in het bos opende ik Google Maps om te weten welke kant ik uit moest want ik wilde geen twee keer dezelfde weg afleggen. Ik dacht dat ik maar beter kon verdwalen. Dan had ik een goed verhaal.



De oorzaak

natuurPosted by Jasmien Aernout 26 Sep, 2018 09:57

Ik beken. Het is mijn schuld dat ons land deze winter massaal met een stroomtekort komt te zitten. De onheilsberichten in de krant verzinnen tal van drogredenen, kapotte kerncentrales en dure stroom uit het buitenland, maar de oorzaak ligt bij mij. Ik ben verslaafd aan mijn elektrische verwarming in de badkamer.

Stoer verkondig ik dat ik de centrale verwarming pas in oktober opendraai, zoals dat hoort. Zoals mensen in het dorp hun dikke winterjas pas uit de kast halen na de jaarlijkse kermis in oktober. Hebben ze bij uitzonderlijke vroege koude tenminste iets om over te zeuren in de wachtrij van de slager. Maar deze winter zullen ze alle reden tot klagen hebben wanneer ze in die winterjas rillend aan de keukentafel zullen zitten.

In de badkamer, nog niet onderhevig aan renovatie, lonkte het werkloze elektrische toestel. Ik haalde het uit de kast en heb daarmee officieel de vloek over ons land afgeroepen.

Als ik ergens te laat kom, is dat dikwijls omdat ik aan mijn verwarmingstoestel ben blijven kleven. Het is mijn ersatz-ochtendknuffel, ik raak er niet van los. Ik laat mijn huid verworden tot perkament.

Het allereerste toestel dat me warm hield na het baden leerde mij lezen: ‘Do not cover - Nicht abdecken - Ne pas couvrir’. Met een handdoekje rond mijn naakte lijfje. Ik zocht zelfs de warme lucht van de droogkast op, en het ronken daarbij, heerlijk.

(Elke dag een kort bericht - dag 8)




De duif

natuurPosted by Jasmien Aernout 17 Sep, 2018 11:28


Op zondagen wandelen de broer, de zus en de vader in de tuin. De broer maakte er katapulten en andere speelgoedwapens. De zus zocht er onder struiken en in bomen naar beschutting en dromen. De vader toont vandaag wat de plannen zijn met de volwassen tuin.

‘Hé’, zegt de broer, ‘daar zit een nest in de boom.’
‘En er zit een vogel in’, zegt de zus. ‘Ik zie het kopje.’
‘Nee’, zegt de vader, ‘het is een gewoon een blaadje dat eruit ziet als een vogel.’
Vertwijfeld staren de broer, de zus en de vader naar het nest in de boomtop.

‘Het is toch een duif’, zegt de broer.
‘Ze kan wel erg goed stilzitten’, zegt de zus.
De broer en de zus kruipen in de struiken. Ze proberen de duif te bekijken vanuit een andere ooghoek.
‘Van hieruit kan ik ze niet zien’, zegt de broer.
‘Ze draait haar kopje’, zegt de vader. ‘Ga nog eens daar staan’, zegt de hij tegen de zus.
De vader gooit een steentje richting het nest.
‘Het is misschien toch een blaadje’, zegt de broer.
‘Ik zou iets groters willen gooien’, zegt de zus.
‘Ja, en dan’, zegt de broer, ‘we willen haar toch niet uit haar nest jagen?’
‘Ze lijkt echt echt’, zegt de zus.
‘Het is geen duif’, zegt de vader.
‘Raar hé’, zegt de broer.

Ze lopen verder. De broer keert even later op zijn stappen terug en kijkt in de boom. De zus en de vader lachen en begrijpen.
‘Het is geen duif’, zeggen ze tegen elkaar.
Maar de broer, de zus en de vader, ze geloven het niet.

(Elke dag een kort bericht - dag 1)