blog Braakbal

blog Braakbal

Wat eet jij vandaag?

mensenPosted by Jasmien Aernout 29 May, 2018 11:11


Ik lees een boek over voeding. Omdat ik net zoals zovelen wil weten wat we eten. En toch stap ik in de bib bijna altijd met schroom met mijn selectie leesvoer naar de uitgang. Voor een groot deel van de Westerse bevolking is het een hype die blijft duren, de zucht naar perfecte, heerlijk ogende maaltijden die je geen enkele moeite kosten om klaar te maken. De plaatjes op Instagram van gezonde borden winnen nog steeds aan populariteit. Dus mogen we gewoon blij zijn dat we er aandacht kunnen aan schenken, dat wij de keuze over wat we naar binnen smikkelen kunnen maken.

Maar vanwaar komt dan die terughoudendheid? Gezond eten vertoeft nog steeds in een schemerzone. Met een fluisterstem bestellen we het nieuwste maar reeds uitverkochte kookboek aan de kassa, moeders en schoonmoeders vinden met kerst stapels gezonde recepten onder de boom, vriendinnen troepen samen tijdens healthy kookworkshops en fitnessjongens poseren met powerfood bowls en een sixpack. Alsof het om een guilty pleasure gaat, een uitspatting die goed meegenomen iets oplevert voor ons welzijn. De marketingmachine draait volop, je kan het de mensen erachter nauwelijks kwalijk nemen. Als zijn het maar die enkelen uit een grote groep geïnteresseerden die zich echt verder zullen gaan verdiepen. Aan de andere kan staan de nee-knikkers.

Vorige week vond ik mezelf terug in een goedgevulde zaal met een overwegend vrouwelijk publiek dat aandachtig de oren spitste toen gezonde voedingsgoeroe Pascale Naessens het podium betrad. Het werd een betoog dat mij niks nieuws leerde maar ik genoot ervan de reacties van de dames te observeren. Ze gooiden blikken van herkenning naar hun vriendinnen, knikten subtiel wanneer ze nog maar eens hoorden dat het allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn en schreven blaadjes vol wanneer Pascale eindelijk de te eten en niet te eten ingrediënten opsomde. ‘Het gaat niet om vermageren’, hamerde ze door. De aandachtige luisteraars bleven onbewogen maar voelden diep van binnen die droom toch nog hevig branden.

Ik betrap mezelf er ook op, dat ik vind dat ik geen lesjes mag leren. Uiteraard voel ik me geen deskundige, allesbehalve, die weg is lang. Maar de neiging om tips te geven borrelt dikwijls op maar ik voel dat het stoort. ‘Nee’, zegt onze ingebouwde levensgenieter. ‘Vandaag proppen we ons vol en morgen doen we weer beter.’ Er is zoveel mis met onze voedingsindustrie maar je mag er niet te veel over zeggen want anders word je weggezet als gezondheidsfreak of een activistische groene jongen. Als er dan al eens een Pascale moet opstaan en de dames in het publiek iets kan bijleren, is het ook wel goed zeker? Ik kan er alleen met mijn hoofd niet bij, en dat hoofd is belangrijk, dat je niet wil weten wat je eet. Mijn lijf en leden hangen nog steeds samen met mijn kop en als ik niet voor dat lijf zorg, wil de kop ook niet mee. Dat had graag al op school geleerd.




Softie

mensenPosted by Jasmien Aernout 19 Apr, 2018 10:09


- augustus 2017 -


'Angst is mijn motor', zegt Hilde Van Mieghem op de cover van de weekendbijlage van De Morgen. Ik diepte de krant op uit de stapel omdat ik net haar column las in de editie van deze week. Die sprak me - ik moet eerlijk zijn - tegen mijn verwachtingen erg aan, dus wou ik weten of er behalve het interview met haar ook al een eerdere column van haar hand was verschenen. En zo kwam die oude bijlage weer bovenaan de stapel te liggen. Ik was er al een paar keer voorbij gewandeld tot ik bij mijn gedachte stilstond. Die gedachte is een denkoefening die ik wel vaker maak.

Wanneer ik een verklaring probeer te vinden voor de reden waarom sommige mensen het niet fijn vinden dat anderen in ons land komen wonen of waarom mensen liever thuis blijven dan de wereld of zelfs hun straat te ontdekken, zie ik in onze menselijke tegenstellingen parallellen opduiken. Waarom neigt de ene persoon naar een gesloten aanpak en de andere naar een open benadering? Stel zelfs dat die ene en die andere dezelfde achtergrond hebben, misschien zelfs uit hetzelfde gezin komen en met gelijke waarden en normen hun leven en ideeën opbouwen maar voor die bepaalde kwestie toch elders uitkomen. Elk aan een uiterste met tegengestelde oplossingen.

Ik kan het niet helpen te geloven dat zowel de ene als de andere bang is voor een wereld zonder harmonie en bezorgd is om het heden en de toekomst. Dat bewijst dat er empathie is, een engagement voor het leven, voor de samenleving en dat is positief. Maar bezorgdheid heeft geen andere bodem dan angst. Angst om verstoring, incidenten, pech. De ene blijft omwille van die angst liever thuis, in een veilige omgeving, een cocon of wat dan ook. De andere wil misschien geen vaste baan uit angst voor routine en sleur, de hoop op een rijk bestaan en het besef van het korte leven.

Veel van wat we doen of niet doen, komt voort uit angst. En dat is volgens mij geen zwartgallige gedachte. Maar het is, zoals Hilde Van Mieghem zegt, een motor. Het verschil is dat de ene die angst als voedingsbodem niet erkent en zal grijpen naar middelen als woede, haat en vijandigheid, terwijl de andere geen probleem heeft om toe te geven dat hij of zij bang is. Met als risico voor softie te worden uitgemaakt maar met het grote voordeel dat die softie zich mag blijven verwonderen en aan die aardse angst een helende en stuwende kracht toeschrijft.



Jacques

mensenPosted by Jasmien Aernout 08 Apr, 2018 12:29


Jacques wil met mij de Himalaya beklimmen. Ik ben in de biowinkel en niet naar iets op zoek. Wat ik nodig heb, heb ik al beet dus struin ik maar wat tussen de rekken die afgeladen vol staan. Het is zo’n winkel waar je niet over de uitgestalde koopwaar kan kijken. De winkeldame praat met een man die, naar ik hoor, wel naar iets op zoek is. Hij is een vaste klant.

De man vindt niet wat hij zoekt. Even later duikt hij naast me op en wijst me op het uitgebreide aanbod. 'Ze hebben hier veel', is zijn openingszin. 'En goede dingen.' Ik beaam. 'Eén keer per jaar', gaat hij verder, 'doe ik een kuur waardoor ik het universum zie.' Ik knik begripvol en tegelijk vragend. Op de naam van het middel dat hij daarvoor nodig heeft, kan hij op het moment niet komen en ook de naam van de acupuncturist die het hem zoveel jaren geleden aanbeval, ontsnapt hem nu even. 'Maar Jacques', zegt de man die nu de acupuncturist naspeelt, 'dat moet je eens proberen.'

Zijn blauwe ogen springen uit zijn verouderde gezicht. 'Elk jaar sta ik tien dagen open en zie ik het universum. Mijn hoofd is als een kroon van een bloem die opengaat. En wat ik zie? Iedereen is depressief.' De man boeit me en het is jammer dat ik niet te weten kom aan welk spul hij jaarlijks zit maar had ik de alcohollucht die zijn adem is niet geroken, ik stapte prompt mee in zijn universum. Jacques heeft nog een ander aanbod. 'Ik zou met jou wel eens de Himalaya willen beklimmen.' De winkeldame komt voorbij en knipoogt naar me. 'Gelukkig kunnen we nog eens lachen hé.' Met die laatste zin brengt hij ons terug met de voeten op de grond. Is hij dan toch gewoon een klant als alle anderen?

Het flatteert me dat iemand zo’n intense onderneming met mij ziet zitten. Tenzij de ‘Himalaya beklimmen’ een spreekwoordelijke bijklank heeft die me vooralsnog onbekend is. Maar ik wil het enthousiasme van Jacques verkiezen boven mogelijke bijbedoelingen. En misschien heeft hij zelfs net een aperitiefje achter de kiezen en is wat ik ruik geen blijvend probleem. Misschien. Want het verschil kan je eigenlijk echt wel ruiken. Ik zie het eigenlijk niet meteen gebeuren, dat van de Himalaya. Ik vrees dat Jacques eenzaam blijft op grote hoogte. We nemen afscheid en ik stap naar buiten. Dag Jacques, ik hoop dat je snel vindt wat je nodig hebt om in dat universum van jou te komen. Zwaai dan maar eens. Het kopje dat niet naar beneden hangt, is het mijne.