blog Braakbal

blog Braakbal

Speculatiegratie

mensenPosted by Jasmien Aernout 27 Sep, 2018 11:15

Mijn buurvrouw, mevrouw De Koninck, brak haar been. Ik heb het van horen zeggen. Meteen snorde ik op internet alle mogelijke beenbreuken op. Er zijn gesloten en open breuken. Dwarse botbreuken, compressie- en avulsiebotbreuken, comminutieve en greenstickbotbreuken. In het dijbeen, kuitbeen of scheenbeen. Een van de symptomen is ‘een krakend geluid bij het bewegen van het bot’.

Ik belde naar het ziekenhuis een vroeg naar een beenbreekspecialist. Hij stelde me gerust. ‘Er zijn veel pistes mogelijkheid’, zei hij, ‘maar ik heb die specifieke case nu niet voor mij dus het blijft tasten in het duister. En opnieuw’, beklemtoonde de specialist, ‘we kunnen niets met zekerheid zeggen.’ Ik knikte en herhaalde zijn woorden: ’We kunnen niets met zekerheid zeggen’.

De hele avond luisterde ik naar de radio of ze me daar zouden vertellen dat ze ook nog niets wisten, dat er veel opties waren maar dat nog niets zeker was. Ik begreep het niet. Zelfs op televisie kwam er geen enkel bericht over de talloze mogelijke beenbreuken die mijn buurvrouw kon hebben opgelopen. Alleen dit: ‘Mevrouw De Koninck heeft haar been gebroken, meer nieuws volgt wanneer we duidelijke informatie hebben. Ze is omringd door haar familie.’ Ik werd boos en zette de televisie uit. Wat was dat nu? Mag een mens al niet meer speculeren? Stel je voor wat voor een leven dat zou zijn? Waar moeten we het dan in godsnaam nog over hebben?

(Elke dag een kort bericht - dag 9)



De oorzaak

natuurPosted by Jasmien Aernout 26 Sep, 2018 09:57

Ik beken. Het is mijn schuld dat ons land deze winter massaal met een stroomtekort komt te zitten. De onheilsberichten in de krant verzinnen tal van drogredenen, kapotte kerncentrales en dure stroom uit het buitenland, maar de oorzaak ligt bij mij. Ik ben verslaafd aan mijn elektrische verwarming in de badkamer.

Stoer verkondig ik dat ik de centrale verwarming pas in oktober opendraai, zoals dat hoort. Zoals mensen in het dorp hun dikke winterjas pas uit de kast halen na de jaarlijkse kermis in oktober. Hebben ze bij uitzonderlijke vroege koude tenminste iets om over te zeuren in de wachtrij van de slager. Maar deze winter zullen ze alle reden tot klagen hebben wanneer ze in die winterjas rillend aan de keukentafel zullen zitten.

In de badkamer, nog niet onderhevig aan renovatie, lonkte het werkloze elektrische toestel. Ik haalde het uit de kast en heb daarmee officieel de vloek over ons land afgeroepen.

Als ik ergens te laat kom, is dat dikwijls omdat ik aan mijn verwarmingstoestel ben blijven kleven. Het is mijn ersatz-ochtendknuffel, ik raak er niet van los. Ik laat mijn huid verworden tot perkament.

Het allereerste toestel dat me warm hield na het baden leerde mij lezen: ‘Do not cover - Nicht abdecken - Ne pas couvrir’. Met een handdoekje rond mijn naakte lijfje. Ik zocht zelfs de warme lucht van de droogkast op, en het ronken daarbij, heerlijk.

(Elke dag een kort bericht - dag 8)




Refterblues

mensenPosted by Jasmien Aernout 25 Sep, 2018 14:11

Lia plooit haar brooddoos open. Tegelijk sterft ze van de honger en wordt ze misselijk van de pijnscheuten in haar maag. Hoe laat zou het zijn? 12u03, 12u05 misschien? Ze is omringd door collega’s die boterhammen uit plastic zakjes trekken en sandwiches in soepkommen soppen. Lia houdt haar ellebogen dicht tegen haar lijf, haar voeten onbeweeglijk onder haar stoel. Ze hebben het over tv-programma’s. Over koken en mislukte appelcakes. Ze vragen zich af hoe ‘die’ ooit aan een vrouw denkt te raken. Over eilanden, fysieke proeven, schone lijven. Lia duwt haar wijsvinger in een boterham. De steken in haar maag worden erger. Ze kijkt naar kruinen, pratende monden vol eten, handen die kruimels samenvegen.

‘Ik heb geen televisie.’ Ze probeert te glimlachen en beseft dat ze nog geen spier ontspannen heeft. ‘Amai, ik zou dat niet kunnen.’ De vrouw die dat zegt prikt in kerstomaatjes en toefjes salade. Straks zal ze een grote reep chocolade bovenhalen. De kinderen. De ene heeft diarree, de andere leert fietsen, nog een andere heeft een vriendje een dikke mot verkocht en het is de schuld van nog een andere dat de vrouw nog steeds chocolade koopt ‘want anders, ja, anders vlogen de kilo’s er wel af.’ Hoe laat zou het nu zijn? Lia kijkt op haar telefoon. 12u15. Aanvaardbaar.

Op de parking kletst de zon in haar gezicht. Lia gaat zitten tegen de fietsenstalling en eet een boterham.


(Elke dag een kort bericht - dag 7)

Zoldergeluk

mensenPosted by Jasmien Aernout 24 Sep, 2018 11:34


Gisteren vond ik het geluk op zolder. Letterlijk.
Voor de zomer had ik mijn winterdekbed in een grote plastic tas gestopt en boven gedumpt. Ik hoefde er niet echt voor op zolder te komen. Meer zelfs, ik had er nog nooit een voet binnen gezet. Tijdens het huisbezoek met de makelaar en sinds ik hier meer dan anderhalf jaar geleden ben ingetrokken, had ik niet meer dan mijn hoofd door het zoldergat gestoken. Ik durf tredes missen en in het kwalijkste rampscenario tuimel ik twee verdiepingen lager. Het leek me veiliger zo weinig mogelijk spullen op zolder te bewaren.

Ik trok mijn wintersokken uit, ontgrendelde het luik met de metalen staaf en plooide de trap langzaam in elkaar. De boiler, een vergeten plafondlamp en net naast het zoldergat de zak met het dekbed. En ook, op een zorgvuldig aangebracht houten paneel een wegenkaart van België. Natuurlijk had ik die al gezien. En natuurlijk had ik dat raar gevonden. Maar ik zag ineens het artikeltje dat er boven hing: ‘De tien regels van het Geluk’. Nu moest ik de zolder helemaal op. Ik vroeg me af wie effectief tijd had doorgebracht onder dit dak? Er staken punaises in een andere wand. Iemand was hier op zoek geweest naar geluk met een grote G. Ik speurde naar aanduidingen op de wegenkaart maar vond niks.

Ik nam de zak met het dekbed en gooide hem door het gat. Hij kwam pas tot stilstand op de overloop. Tweede regel van het Geluk: Velen willen het Geluk bezitten, maar slechts weinigen besluiten ernaar op zoek te gaan.’

(Elke dag een kort bericht - dag 6)

Rokken

dromenPosted by Jasmien Aernout 21 Sep, 2018 08:32


In het dorp woonde een reuzin. Ze was groter dan de bomen op het kerkplein. Haar sandalen pasten net niet in een gezinswagen. Ze liep altijd in het midden van de weg zodat haar lange paarse rokken tegen de wangen van de mensen streelden. De hele dag wandelde ze traag door het dorp. De mensen sloten hun ogen wanneer de zachte stof hun gezichten aaide.

Sommige dorpelingen namen een omweg naar het werk. Anderen wachtten geduldig de hele dag op een bank. Kinderen duwden hun snuiten in haar rokken en renden daarna vooruit om het nog eens te kunnen doen.

Op een dag hield de reuzin halt. Ze boog haar hoofd tussen het loof van de bomen. Vlak bij haar dikke teen lag een oranje fietshelm op de weg. Tussen duim en wijsvinger nam de reuzin de helm vast en bracht hem tot bij haar ene oog. Daarna liet ze de helm in de zak van haar rokken glijden.

Maandenlang bewaarde de reuzin de oranje fietshelm. Soms speelde ze ermee. Ze zette hem op haar vingertoppen of op de kop van de kerkhaan. Op een morgen werd ze wakker van luidruchtig gekwetter. Een moedervogel zat op een tak te fluiten om hulp. Eerst begreep de reuzin het niet maar dan zag ze drie vogeljongen hulpeloos zitten in een half naar beneden gevallen nest. De reuzin boog zich tussen de takken en stak de fietshelm vast onder het kapotte nest.

Als je nog eens iets geks in een boom ziet hangen...

(Elke dag een kort bericht - dag 5)



Vezelplaat

mensenPosted by Jasmien Aernout 20 Sep, 2018 11:06

Je weet het gewoon: dit is er eentje voor de prullenbak. Soms willen we onbegonnen dagen alweer vergeten. We gooien ze weg nog voor we onze ogen openen. En volledig volgens de cirkel van de zelfvervullende voorspelling laten we die dag vervolgens grandioos mislukken.


Er zijn nochtans opties. Maak er geen gewoonte van maar doe af en toe geen moeite en neem een ‘dag zonder schoenen’. Wanneer was de laatste keer dat je een dag niet in je schoenen stapte? Het slot niet van de deur haalde? At wat er in de koelkast te vinden was? De gordijnen gesloten liet? Vergat waar je je telefoon liet liggen? Je best niet deed en daarvan genoot?

Sommige dagen vergeten we al terwijl we ze beleven. Die zijn de ergste. Omdat er schijnbaar niets de moeite waard is om te bewaren. Andere dagen wissen we beetje bij beetje uit ons geheugen. Elke morgen weten we er steeds minder van. Al slapend persen we vezelplaten van de dagen.

In periodes zijn er dagen van mist. Loop je niet in je eigen schoenen maar in die van iemand anders. Stuwt een wind je vooruit maar je lijkt nooit ergens aan te komen. Er zijn geen woorden van betekenis, er valt niks te grijpen. Je neemt er niets van mee.

Ga dan liggen.

Het is oké.

(Elke dag een kort bericht - dag 4)


Schrift

schrijvenPosted by Jasmien Aernout 19 Sep, 2018 10:26

Ze zit met een gekromde rug op een picknickbank in het park. De tafel waarop haar schrift ligt, blinkt in de ochtendzon. Ze moet haar ogen tot spleetjes persen om haar pen te kunnen volgen. Haar fiets staat naast de bank. Aan het stuur hangt een mandje, de oranje reflectoren op de wielen vallen op in het bijna fluogroene gras.

Een oude man komt voorbij. Ze kijkt op, glimlacht en brengt haar gezicht weer naar het schrift. Ze schrijft zacht. Met trage bewegingen duwt ze de balpen op de blauwe lijntjes van het dunne papier. Het schriftje kocht ze bij Hema. De letters die ze vormt zijn rond en hoekig. De a, de o, de d, de g bollen op. De r, de k, de s, de p zijn te strak. De t mist een streepje.

Ze kijkt op en staart in de verte. Een fietser komt aangereden. De stoffige kiezeltjes knerpen onder de banden. Ze glimlacht naar de vrouw op de fiets, kijkt hoe ze het park door fietst. Dan draait ze een blad om, het papier kraakt onder de vele doorgedrukte woorden. Ze zet haar pen neer en schrijft verder, rustig.

Daarna volgen een koppel, een stoet gele fluojasjes, twee luid pratende tieners op de fiets, een vrouw met een kinderwagen en een smartphone in de hand, een jogger, toeristen met rolkoffers. Ze knikt steeds en schrijft verder. Ze draait pagina’s om, blauwe lijntjes stromen vol. De zon schuift over haar rug, over het gras.

Ze draait de kaft om, recht haar rug en trekt haar schouderbladen naar elkaar toe.

(Elke dag een kort bericht - dag 3)


Komedie

mensenPosted by Jasmien Aernout 18 Sep, 2018 10:19


‘Plots zat dat zwijn in onze tuin’, vertelt Ghislaine aan de krant. Haar man heet Ghislain. Het koppel woont in dezelfde straat als hun burgemeester. En die burgemeester is de man die de burgemeester speelt in Samson.

Al drie maanden wroet een weggelopen hangbuikzwijn in de tuin van Ghislaine en Ghislain. Ze leerden het beestje ondertussen graag zien. ‘Het is om acht uur ’s morgens wakker en het heeft het naar zijn zin’, zegt de tot pleegmoeder gebombardeerde vrouw. Ze geeft het ook appeltjes en boterhammen te eten. Helaas blijft het dier wild en niet te vangen. We zien de opgetrommelde buurtbewoners, de wijkagent en zelfs een politiepatrouille al op dolkomische wijze over het gazon rennen en in struiken duikelen, zonder resultaat. Zelfs het kooienvalsysteem van de lokale veearts (let wel, vee- en niet dierenarts) bracht geen soelaas. Het beest is slim en heeft grote honger.

Ghislaine krijgt er kopzorgen van. Het varken wroet gazons kapot en durft zelfs alleen de straat over te steken wat dan weer boze reacties van weggebruikers oplevert. Doorgaans maakt Ghislaine zich meer zorgen over haar man. Want toen hij haar vertelde dat hij een zwijn had gezien in de tuin dacht ze verschrikt dat haar man begon te dementeren. ‘Een kinderboerderij’. Dat is de droom van het koppel voor hun ongenode maar beminde gast. Maar eerst vangen natuurlijk.

(Elke dag een kort bericht - dag 2)




« PreviousNext »