blog Braakbal

blog Braakbal

Honger

koffiePosted by Jasmien Aernout 25 Mar, 2018 15:50

‘Ge hebt er deugd van, ‘k zie ‘t aan uw doeninge. Er zijn er waarschijnlijk veel die het zouden kunnen gebruiken mochten ze niet moeten werken.’
Zegt de man.
Ik zit in de zon.
In de eerste zon zoals ze zeggen. De zon is er altijd. Het is niet omdat de vuile vaat zich opstapelt rondom de spoelbak dat er geen proper bord meer in de kast kan staan.
Mensen hebben woorden nodig.

Als een slaperig kuiken leg ik mijn gezicht in het warme licht. De stralen prikken door mijn oogleden. Misschien moet ik gewoon een potje huilen, denk ik.
Soms heeft ze wat opdringerigs. Telkens ik haar zie, wil ik naar buiten, bang dat ze straks weer verdwenen zal zijn. Ja, jij. Je trekt aan mijn mouw.
Ik krijg niks gedaan. Ik haper aan onzichtbare draadjes, mijn huid is een velletje onrust. Ik krijg het er niet afgewreven vandaag.
Brandmerk me. Voed me met de vezels van jouw licht.
Er leeft een woekeraar in mij. Zo gulzig. De dingen tuimelen in mijn hart.
Zou ik hem vragen met wie hij belt? De man.
Zo gulzig dat je vergeet te eten.
Bewaar jouw moed in mijn poriën. Ik heb nog plaats.
Alleen het koffiekopje in mijn handen is nog warmer. Het zet hete stempels op mijn bovenbeen. Op de tafel drijven lompe druppels. Ze golven niet eens, verstard als ze zijn door de nieuwe greep van de zon. Je speelt het weer klaar.

Ze zingen aan de overkant van het water. Terwijl ze balustrades plaatsen op gloednieuwe balkons. De vrijheid die meteen wordt ingeperkt. Op sommige plaatsen zet je best geen stap te veel.
Het dondert. Het knalt. Alsof ik mijn knieschijf straks uit mijn navel kan trekken. Maar ik beweeg niet. Terwijl het strijdt in mijn hoofd. Want ik ben een vrouw met een koffie in de eerste zon. Die gaat niet staan dansen op straat uit ongemak. Daar zou de man pas van opkijken.
Wil je even wat van je kracht, wat van je kracht vertalen in mij?
Je doet me wat aan, jij.