blog Braakbal

blog Braakbal

Meisjes van 18

mensenPosted by Jasmien Aernout 01 Oct, 2018 11:01


Ze zitten met vier in een driezit. Je zou er met gemak nog een paar van hen kunnen bijschuiven, het zou niet deren. Ik heb net liedjes voor ze gezongen. Over weggaan, over dood en over bleiten. Ze hebben cd’s gekocht.

Ze zien er zo onbelemmerd uit. Standvastig ook, volwassen, vastbesloten. Psychologen en communicatiemanagers in spe.

Ik zit er samen met haar naar te kijken.
‘Weet je nog die avond dat ik tegen je bleef volhouden dat ik zeventien was? Maar ik was zeker al achttien.’
Ze knikt.
‘Dat was wat’, zeg ik. En ook dat ik me eigenlijk nog steeds zeventien voel.
‘Ik ook’, zegt ze. ‘Maar soms ook zevenenvijftig.’

Ik draag regelmatig een onderbroek op mijn hoofd. Het is een handeling die me eigen is geworden. En dan verlies je dat ding ook niet, onderweg van de kast naar de badkamer. Met die onderbroek op mijn kop voel ik me veilig. Niet per se als een kind maar het geeft wel een soort van beschutting. Tegen de dag die nog moet komen, om de dromen van de nacht nog wat langer vast te houden misschien. En dankzij de gaten erin is het ook niet compleet beklemmend. Het heeft wat. Ik kan het je alleen maar aanraden.

Als meisje van achttien zette ik mijn onderbroek zeker op mijn kop. En ik geloof dat een paar hen het ook doen. Als ze van hun kot naar de gemeenschappelijke badkamer rennen terwijl op hun laptop een liedje speelt, ‘bleiten’ misschien.

(Elke dag een kort bericht - dag 11)

beeld: Kop van een vrouw, 1885, Vincent van Gogh