blog Braakbal

blog Braakbal

Binnen

natuurPosted by Jasmien Aernout 14 Nov, 2018 10:54


Het regent in de straat waar ik wandel. Rechts ligt het bos, links woont een koppel psychologen. In de bomen verderop hangt een kapotte eenhoorn. Roze en wit gekreukeld plastic zit verdraaid tussen de nijdige takken. Weg met ballonnen, denk ik. En met eenhoorns. Honden blaffen. Ik sla af bij een fontein en een afdak. Hier vieren de dorpelingen feest, als er iets te vieren valt. De weg wordt langzaam modder. Ik stap richting het bos. De lucht is mild en zoet als gestoofde prei. Er zijn geen bordjes te zien die me wijzen op het jachtseizoen. Chrysanten en een steen herdenken slecht neergekomen parachutisten. Ik kan hun namen niet goed lezen.

De deur staat open. Binnen zet een oude vrouw een kom dampende soep voor mijn neus. Ze draagt verschillende stukken stof als kleding over elkaar. Haar handen zijn rauw, haar haren grijs, haar ogen blauw.
‘De herfst is een sprookje’, zegt ze en ze giet dunne koffie in haar tas.
In het bos klinkt een schot. We kijken op.
De zon schijnt door een vuil raampje op de houten tafel waar we samen aan zitten.
Het is het licht. Ze zegt het niet.
Maar ik begrijp het. Hoe de schemering ons naar binnen dwingt en de nacht zijn eigen verhaal verzint.