blog Braakbal

blog Braakbal

Jacques

mensenPosted by Jasmien Aernout 08 Apr, 2018 12:29


Jacques wil met mij de Himalaya beklimmen. Ik ben in de biowinkel en niet naar iets op zoek. Wat ik nodig heb, heb ik al beet dus struin ik maar wat tussen de rekken die afgeladen vol staan. Het is zo’n winkel waar je niet over de uitgestalde koopwaar kan kijken. De winkeldame praat met een man die, naar ik hoor, wel naar iets op zoek is. Hij is een vaste klant.

De man vindt niet wat hij zoekt. Even later duikt hij naast me op en wijst me op het uitgebreide aanbod. 'Ze hebben hier veel', is zijn openingszin. 'En goede dingen.' Ik beaam. 'Eén keer per jaar', gaat hij verder, 'doe ik een kuur waardoor ik het universum zie.' Ik knik begripvol en tegelijk vragend. Op de naam van het middel dat hij daarvoor nodig heeft, kan hij op het moment niet komen en ook de naam van de acupuncturist die het hem zoveel jaren geleden aanbeval, ontsnapt hem nu even. 'Maar Jacques', zegt de man die nu de acupuncturist naspeelt, 'dat moet je eens proberen.'

Zijn blauwe ogen springen uit zijn verouderde gezicht. 'Elk jaar sta ik tien dagen open en zie ik het universum. Mijn hoofd is als een kroon van een bloem die opengaat. En wat ik zie? Iedereen is depressief.' De man boeit me en het is jammer dat ik niet te weten kom aan welk spul hij jaarlijks zit maar had ik de alcohollucht die zijn adem is niet geroken, ik stapte prompt mee in zijn universum. Jacques heeft nog een ander aanbod. 'Ik zou met jou wel eens de Himalaya willen beklimmen.' De winkeldame komt voorbij en knipoogt naar me. 'Gelukkig kunnen we nog eens lachen hé.' Met die laatste zin brengt hij ons terug met de voeten op de grond. Is hij dan toch gewoon een klant als alle anderen?

Het flatteert me dat iemand zo’n intense onderneming met mij ziet zitten. Tenzij de ‘Himalaya beklimmen’ een spreekwoordelijke bijklank heeft die me vooralsnog onbekend is. Maar ik wil het enthousiasme van Jacques verkiezen boven mogelijke bijbedoelingen. En misschien heeft hij zelfs net een aperitiefje achter de kiezen en is wat ik ruik geen blijvend probleem. Misschien. Want het verschil kan je eigenlijk echt wel ruiken. Ik zie het eigenlijk niet meteen gebeuren, dat van de Himalaya. Ik vrees dat Jacques eenzaam blijft op grote hoogte. We nemen afscheid en ik stap naar buiten. Dag Jacques, ik hoop dat je snel vindt wat je nodig hebt om in dat universum van jou te komen. Zwaai dan maar eens. Het kopje dat niet naar beneden hangt, is het mijne.