blog Braakbal

blog Braakbal

Wat eet jij vandaag?

mensenPosted by Jasmien Aernout 29 May, 2018 11:11


Ik lees een boek over voeding. Omdat ik net zoals zovelen wil weten wat we eten. En toch stap ik in de bib bijna altijd met schroom met mijn selectie leesvoer naar de uitgang. Voor een groot deel van de Westerse bevolking is het een hype die blijft duren, de zucht naar perfecte, heerlijk ogende maaltijden die je geen enkele moeite kosten om klaar te maken. De plaatjes op Instagram van gezonde borden winnen nog steeds aan populariteit. Dus mogen we gewoon blij zijn dat we er aandacht kunnen aan schenken, dat wij de keuze over wat we naar binnen smikkelen kunnen maken.

Maar vanwaar komt dan die terughoudendheid? Gezond eten vertoeft nog steeds in een schemerzone. Met een fluisterstem bestellen we het nieuwste maar reeds uitverkochte kookboek aan de kassa, moeders en schoonmoeders vinden met kerst stapels gezonde recepten onder de boom, vriendinnen troepen samen tijdens healthy kookworkshops en fitnessjongens poseren met powerfood bowls en een sixpack. Alsof het om een guilty pleasure gaat, een uitspatting die goed meegenomen iets oplevert voor ons welzijn. De marketingmachine draait volop, je kan het de mensen erachter nauwelijks kwalijk nemen. Als zijn het maar die enkelen uit een grote groep geïnteresseerden die zich echt verder zullen gaan verdiepen. Aan de andere kan staan de nee-knikkers.

Vorige week vond ik mezelf terug in een goedgevulde zaal met een overwegend vrouwelijk publiek dat aandachtig de oren spitste toen gezonde voedingsgoeroe Pascale Naessens het podium betrad. Het werd een betoog dat mij niks nieuws leerde maar ik genoot ervan de reacties van de dames te observeren. Ze gooiden blikken van herkenning naar hun vriendinnen, knikten subtiel wanneer ze nog maar eens hoorden dat het allemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn en schreven blaadjes vol wanneer Pascale eindelijk de te eten en niet te eten ingrediënten opsomde. ‘Het gaat niet om vermageren’, hamerde ze door. De aandachtige luisteraars bleven onbewogen maar voelden diep van binnen die droom toch nog hevig branden.

Ik betrap mezelf er ook op, dat ik vind dat ik geen lesjes mag leren. Uiteraard voel ik me geen deskundige, allesbehalve, die weg is lang. Maar de neiging om tips te geven borrelt dikwijls op maar ik voel dat het stoort. ‘Nee’, zegt onze ingebouwde levensgenieter. ‘Vandaag proppen we ons vol en morgen doen we weer beter.’ Er is zoveel mis met onze voedingsindustrie maar je mag er niet te veel over zeggen want anders word je weggezet als gezondheidsfreak of een activistische groene jongen. Als er dan al eens een Pascale moet opstaan en de dames in het publiek iets kan bijleren, is het ook wel goed zeker? Ik kan er alleen met mijn hoofd niet bij, en dat hoofd is belangrijk, dat je niet wil weten wat je eet. Mijn lijf en leden hangen nog steeds samen met mijn kop en als ik niet voor dat lijf zorg, wil de kop ook niet mee. Dat had graag al op school geleerd.